Aan een enkel spaakje

Met 16.000km achter de groeven waren de Marathons op de voorwielen hard aan aflossing toe. Met daarbij enkele gebroken spaken en remkabels van 20.000km oud was dit een goed gelegenheid om maar meteen de gehele voorwielophanging onder handen te nemen.

Uit ervaring weet ik inmiddels dat er na een eerste gebroken spaak er al snel meerdere volgen. De laatste dagen had ik al wat voorzichtiger gereden en geprobeerd hobbels en bobbels te omzeilen. Dat dit niet voor niets was is wel duidelijk:

Van één voorwiel waren op één na alle spaken gebroken die op de binnenflens met de kop naar buiten zaten. De wielen hebben nog maar een 8000km gedraaid. Ik vraag mij af of dit logisch is, vreemd of gewoon toeval? Ik probeer vanuit de mechanica een antwoord te beredeneren aan de hand van de hoek van de spaken maar ik denk eigenlijk dat het eerder te maken heeft met de lokale belasting van de spaakkop in de flens. Of komt het misschien door belastingen op de spaak tijdens het monteren: om deze spaken aan te brengen moeten ze sterk worden gebogen en vooral voor het laatste stukje (totdat het kopje op zijn plaats zit) is best wat kracht nodig om ze door de gaatjes in de naaf te duwen/trekken/buigen. Maar wellicht is dit alleen zo bij repareren. Bij opbouwen van nieuwe wielen kun je een makkelijkere volgorde van aanbrengen van de spaken kiezen.

Hoe dan ook, alle gebroken spaken vervangen en het wiel weer gericht. Hopelijk houden ze het met z'n allen nu weer een tijdje vol.

Verder dus ook nieuwe Marathons en remkabels, die waren ook wel aan aflossing toe. Elk van de twee banden is één keertje lek geraakt in 16-duizend kilometer. Opnieuw maar weer een veilige keuze gemaakt en weer dezelfde banden gemonteerd. Niet de snelste banden maar wel betrouwbaar en dat is prettig als je alle dagen woon-werk verkeer fietst. De Marathon Plus hoeft voor mij niet: fors duurder en zwaarder en of de + dat ene lek had kunnen voorkomen? 

En als ik dan toch bezig ben, meteen maar nieuwe kogelkopjes. Door een bandje tape aan te brengen op de draadeinden kan ik de nieuwe kogelkopjes precies even ver op de draadeinden draaien als de oude waardoor ik geen aandacht hoef te geven aan het uitlijnen van de wielen. Toen ik de sporing controleerde nadat alles weer was gemonteerd, bleek deze inderdaad nog helemaal goed.

De remmen van mijn Quest hebben mij al heel wat hoofdbrekens en ongewenst gesleutel bezorgt: snel verslijten, matig remmen, blijven hangen... Pas nadat ik een jaar geleden een extra beugeltje op de veerpoot heb aangebracht en de remankerplaat naar beneden heb geplaatst in plaats van naar boven, waren de problemen eindelijk opgelost. De naar boven gerichte ankerplaat werkte als een waterbrug waardoor er bij regen water de remtrommel in liep. De extra veer om de remhevel terug te trekken heb ik echter gehandhaafd.

 Toen alles weer gemonteerd zat, de fiets weer op z'n wielen gezet en verlost uit de houtgreep.

Appels en Trykers

Kort geleden heb ik na 11.000km de Schwalbe Marathon voorbanden vervangen door twee nieuwe exemplaren. Dat de oude banden na 11.000km helemaal groen zagen lag aan verkeerde uitlijning van de voorwielen hoewel ik dacht dat ik dat juist heel keurig had gedaan. Kwestie van verkeerd referentievlak. Anders hadden er zeker nog meer kilometers met deze banden ingezeten: bij de laatste OBT een Quest gezien met Marathon voorbanden, met na 12.000km nog steeds duidelijk profiel.
Hoewel Marathons niet de allersnelste banden zijn heb ik toch weer gekozen voor hetzelfde type: duurzaam en door de uitstekende lekbestendigheid van deze banden ben ik het bandenplakken bijna verleerd. Dat is ook wat waard.

Tryker.
Bron: Schwalbe.com

Na een paar weken met de nieuwe Marathons te hebben opgetrokken kreeg ik de gelegenheid om de Trykers uit te proberen. Als nieuwe achterband heb ik hierbij een Big Apple Plus gemonteerd ter vervanging van de Energizer Plus die na een 16.000km nog wel even meekon.
Volgens de specificaties van Schwalbe zijn de Trykers duidelijk sneller dan de Marathons: lager gewicht en lagere rolweerstand. Hoewel de meningen over en ervaringen met de Trykers verdeeld zijn ervaar ik de Tryker als een comfortabele en snelle band. Mijn referentiepunt is hierbij uiteraard de Marathon waar ik de laatste 12.000km mee heb gefietst. Ten opzichte van de Marathons trek ik sneller op en haal ik hogere (gemiddelde) snelheden.
Een eenvoudig testje waarmee ik de conditie van mij en mijn Quest regelmatig evalueer is de tijd die ik nodig heb om van 0 tot 40 km /uur te versnellen wanneer ik optrek na een verkeerslicht. Met de Marathons lukte dit meestal in precies 20 seconden met de fiets normaal beladen met alle benodigdheden voor woon-werk verkeer. Met de Trykers lukte dit sprintje laatst in 18 seconden waarbij ik ook nog een 5 kilo onderweg bij de boer ingeslagen groente en fruit vervoerde.

In enkele beoordelingen en ervaringen over de Trykers lees ik dat de band niet snel zou zijn. Wellicht niet echt wanneer je deze band vergelijkt met een snelle en lichte raceband. Als de duurzaamheid en lekbestendigheid van de Trykers echter vergelijkbaar blijken met de Marathons dan zal het mij tegenvallen om de net ingereden Marathons verder op te slijten wanneer de Trykers aan vervanging toe zijn. Prettig is ook de iets kleinere draaicirkel met de Trykers.

Big Apple Plus (met anti-leklaag).

Bron: Schwalbe.com

De Big Apple Plus als achterband bevalt ook goed. Duidelijk merkbaar is het 'luchtvering' effect waardoor hobbels en ribbels minder goed te voelen zijn. Een nadeel is de iets grotere breedte, ik moet een klosje hout tussen de kuip van de fiets en de wielkast plaatsen om de wielkast iets om te duwen en zo vrij te houden van het wiel. Ik ben benieuwd hoe duurzaam en betrouwbaar deze band zal blijken. De Energizer Plus was na een ruime 16.000km nog niet aan vervanging toe en is nooit lek geweest.

150 gram

150 gram is het verschil in gewicht tussen twee versleten, en twee nieuwe Schwalbe Marathon 40-406 banden. Na ruim 11.000 kilometer waren de voorbanden hard aan vervanging toe: over de gehele omtrek was een ruim één centimeter brede groene strook zichtbaar.
11.000 kilometer, 0 lekken. Het zullen dan niet de állersnelste banden zijn maar het is heerlijk om je geen zorgen te hoeven maken om glassscherven of ander scherps op straat en 's ochtendsvroeg nooit je fiets met een zachte band aan te treffen. Er vanuit gaande dat ik in elk geval de komende acht maanden de banden niet meer van de velgen hoef te halen, heb ik dus ook maar meteen de spaken gespannen, de iets door de nippels stekende spaakeinden afgevijld en nieuwe velglinten en nieuwe binnenbanden gemonteerd. Nagels geknipt, nieuwe sokken en nieuwe schoenen zogezegd. 

Quest met blote voeten, op zijn rug in de 'houtgreep.'

Overigens schemerde de groene voering al door bij 4.500 kilometer. Iets wat mij teleurstelde. Ik had een betere duurzaamheid verwacht en weet de oorzaak aan de bochten op mijn route, het 'raspasfalt', hard remmen en tegenvallende duurzaamheid van de banden. Aan de uitlijning van de voorwielen kon het immers niet liggen. Dacht ik. Velomobiel.nl wees mij er echter op dat de manier waarop ik de wielen had uitgelijnd, met de uitlijnlinialen en de fiets op de kop in de 'houtgreep' niet de juiste manier was: bij het uitlijnen liet ik de linialen parallel lopen aan de vlakke onderzijde van het kuipwerk. De onderzijde van de kuip loopt echter niet precies parallel aan de straat. Door het camber van de wielen staan de wielen dus toch niet precies evenwijdig aan elkaar wanneer gemeten parallel aan het straatvlak. Opnieuw uitgelijnd dus.
Om deze fout niet weer te maken maar nog steeds het gemak van het kantelframe te kunnen benutten heb ik de uitlijnlinialen nu voorzien van een afstelbout waarmee de linialen afsteunen tegen de onderzijde van de kuip in precies de juiste hoek zodat ze parallel lopen aan de het straatvlak wanneer de Quest op zijn wielen staat.

Ik ben benieuwd hoe lang de Marathon banden nu mee zullen gaan: één van de deelnemers van de OBT had deze zelfde banden al 12.000 kilometer onder zijn Quest liggen en bij hem hadden ze nog een duidelijk profiel.

150 gram rubber versleten dus op 11.000 kilometer. 75 gram per voorband. Met de achterband erbij dus een 225 gram fijnstof geproduceerd. Met 557 gram per band zijn de nieuwe banden iets zwaarder dan de 530 gram die Schwalbe zelf opgeeft.