woensdag 28 januari 2015

De gok gewaagd

Vanavond heb ik de gok gewaagd: via crowdfunding ingetekend voor een nog te maken Efneo 3-versnellingen trapas:
Efneo 3-speed front bicycle gearbox



Al een tijdje volgde ik deze interessante ontwikkeling. Als concept is het vergelijkbaar met een Schlumpf Mountaindrive maar dan met 3 versnellingen, kabelbediend en heel eenvoudig te  monteren op de bestaande trapas. Tja, je kunt dan als fietstechniek enthousiasteling wel achterover leunen en afwachten maar voor deze ontwikkeling vind ik het leuk om voor het eerst eens het crowdfunding pad op te gaan.
Deze week is het zover: de campagne is gestart en de eerste bestellingen kunnen worden geplaatst. Dat heb ik dus zojuist maar gedaan. De productie moet nog starten, levering wordt pas verwacht in augustus.

Ik ben benieuwd naar het rendement, de duurzaamheid en de praktische toepasbaarheid maar ik heb gewoon maar besloten de gok te wagen en ik ben heel benieuwd wat er in augustus gaat worden afgeleverd!

Overigens zit de Rotor RS4X crankset ook weer gemonteerd en draait weer merkbaar soepeler. Dat zal misschien nog lastig kiezen worden. Gelukkig heb ik meerdere fietsen...

zaterdag 10 januari 2015

Revisie Rotor cranks

Met een ruime 25.000km zonder onderhoud heb ik de geadviseerde onderhoudsinterval van 5.000km van de Rotor RS4X crankset ruim overschreden. Doordat de crankset in de Quest niet blootgesteld is aan regen, modder en stof mag je aannemen dat het allemaal iets minder te lijden heeft dan op een mountainbike. Monteren en demonteren van de crankset en afstellen van de voorderailleur in de velomobiel is een rotwerkje dus ik heb het lekker lang uitgesteld maar nu moest het er toch eens van komen.

Al meteen na demontage van het complete brackethuis uit de fiets is duidelijk dat onderhoud van de crankset hard nodig is: het draait allemaal behoorlijk stroef. Ik heb ik de afgelopen x duizend kilometer heel wat Watts extra getrapt. Daar gaat de winst van het systeem...
Het brackethuis met de Rotor crankset heb ik een week geleden al uit de fiets gehaald en tijdelijk vervangen door een reserve brackethuis met een standaard Shimano trapas. Hoewel het allemaal niet meer zo soepel draaide mis ik de Rotor toch: ik ga gewoon duidelijk minder snel en klimmen en op gang komen kost merkbaar meer moeite. Extra stimulans dus om de RS4X crankset weer in nieuwstaat te brengen. Dat zal helemaal weer heerlijk fietsen. 

Om het allemaal weer in nieuwstaat te brengen ga ik verder dan het standaard onderhoud (een likje vet hier en daar) en vervang ik alle kogel- en naaldlagers. Hiervoor moet de crankset volledig uit elkaar worden genomen. Het lastigst is hierbij de eerste stap: het losdraaien van de met Loctite 243 gefixeerde linker bottom bracket cup zodat de crankset uit het brackethuis kan worden gehaald. Om te voorkomen dat de bottom bracket dopsleutel uitschiet en de aluminium tandjes van de cup vernielen, gebruik ik een wringijzer en klem dat over de bottom bracket heen vast met een lijmtang. Het brackethuis staat stevig vastgeklemd op een precies passende balk die op zijn beurt weer ingeklemd is in de bankschroef. Na verhitten van het brackethuis met een gasbrander komt met enige kracht de cup netjes los zonder dat de sleutel uitschiet.


Wringijzer vastgeklemd met lijmtang om uitschieten en 
beschadiging van de cup te voorkomen


Het geheel ingeklemd op een balk in de bankschroef

Nadat de crankset uit het brackethuis is gedraaid kan ik deze compleet demonteren. Voor het verwijderen van de met permanente Loctite 634 vastgezette kogel- en naaldlagers moeten de lagerzittingen worden heetgestookt met de gasbrander. De speciale gereedschappen voor het uittikken van de lagers, zoals voorgeschreven door Rotor, zijn misbaar. Een nylon hamer, wat stukjes hout en passende ronde stukjes staal (sleuteldoppen) volstaan om de lagers uit- en in de zittingen te tikken.

Nadat ik de crankset volledig heb gedemonteerd en alle onderdelen schoongemaakt, poseren ze voor een foto. Op de achtergrond het chique Titanium familielid dat dit allemaal al een keertje heeft meegemaakt. Deze mag ooit nog worden verkocht maar is nog steeds de basis voor een (nog te maken) testopstelling waarmee ik wil proberen de afstelling tijdens het fietsen aan te passen in plaats van een permanente instelling door de boel met Loctite te fixeren bij montage. 


Compleet gedemonteerd.
Het lijkt zo bijna wel een verbrandingsmotor.

De nieuwe lagers liggen klaar voor montage, totale kosten van de lagers zijn ongeveer €80. Allemaal leverbaar via Lager-Techniek.eu. Al langere tijd had ik ook al nieuwe links liggen (de zwarte 8-vormige onderdelen), ooit op de kop getikt via Ebay. Hierin zitten ook 2 naaldlagers per link. Deze monteer ik nu ook.

4 nieuwe kogel- en naaldlagers. Nieuwe links met
naaldlagers op de achtergrond

Diverse onderdelen moeten met permanente Loctite 638 worden vastgezet. De lagers moeten allemaal stevig in hun zittingen worden gemept. Hier is soms best wat geweld bij nodig. Wel met beleid, om niet op de binnenringen van de lagers te slaan.
Nadat de hele boel weer is gemonteerd, hier en daar met een likje vet conform voorschriften, oogt het allemaal weer deftig en draait het weer een stuk soepeler.


Alles weer gemonteerd. Klaar voor montage in de Quest.




















Wanneer ik volgende week de bovenkuip van de Quest moet demonteer om de bedrading van de richtingaanwijzers achter te repareren plaats ik de Rotor crankset weer terug in mijn Quest. Tegelijk moeten dan ook de achterwiellagers worden vervangen. Nu eerst nog een weekje trappen met de standaard trapas maar ik verlang toch elke fietstocht terug naar de Rotor.

zaterdag 3 januari 2015

Filmverslag Oliebollentocht 2014

Precies één week geleden stonden onze velomobielen uit te druipen in de warme bijgebouwen van de Honig soepfabriek in Nijmegen. Langzaam smolt de in de wielkasten opgehoopte sneeuw en wij, de stoutmoedige berijders, konden met lauwe chinees (gelukkig nog geen hond in de pot!) en warme gesprekken bijkomen van een lange, barre tocht. Hoewel de wolf zijn opmars maakt in west-Europa en ook al in ons land gesignaleerd schijnt te zijn, was dit gelukkig het enige waar we ons geen zorgen over hoefden te maken. Voor de rest waren alle sfeerelementen van het bekende liedje van Annie MG Schmidt aanwezig.

Meteen na het opstaan, zaterdagochtend 28 december 2014, schoof ik de gordijnen op een kier en wierp ik een blik naar buiten. Ik zag een helderwitte wereld. Door de wind voortgejaagde sneeuwvlokken bleven kleven tegen het glas. Precies zoals voorspelt maar doorgaans neem ik dit soort voorspellingen met een korrel zout. Dat ik pas als laatste zou aanhaken bij de stoet velomobilisten Zuid-Holland-zuid en dat ik niet alleen naar Nijmegen hoefde te fietsen stelde mij gerust en mijn vrouw enigszins.

Om twee uur haakte ik in Sliedrecht aan bij de velomobielencolonne die nu uit zeven fietsen bestond en we vervolgden de koers naar Nijmegen. We vorderden langzaam door het dikke pak rulle sneeuw op de dijkweggetjes. Koude sneeuwvlokken in je ogen is erg onaangenaam maar toen het donker werd was het dragen van een fietsbril niet langer mogelijk. In het duister stonden we stil bovenop de Waaldijk ergens voorbij Zaltbommel. Voortgejaagd door een koude wind stoven dikke sneeuwvlokken horizontaal voorbij. We zouden nog zeker drie uur verder moeten fietsen. We ploegden verder. De sneeuw stopte te vallen. De wind ging liggen. Wij vorderden langzaam. Pas na negenen zagen wij het bord Nijmegen en kort daarna de contouren van de Honig soepfabriek.
Na een hartelijk welkom, een warme douche en (lauw maar heerlijk!) chinees was er nog voldoende avond over voor gezelligheid en voor het bekijken van al het fietsmoois.

Het prachtige weer tijdens de Oliebollentocht 2014 zou de barre heenreis van de dag ervoor bijna hebben doen vergeten ware het niet dat juist het oogverblindend witte sneeuwdek zo bijdroeg aan een zeldzaam mooie tocht. De vrieskou zorgde voor harde aangevroren sneeuwhobbels en hier en daar verraderlijke gladheid en waardoor ook de terugrit 's avonds in aangepast tempo moest worden gereden. Na een snackstop in Zaltbommel zijn we allemaal veilig en zonder pech thuisgekomen. 

Met mijn kortgeleden aangeschafte ION Air Pro actiecamera heb ik wat beelden opgenomen van de heenreis en de tocht zelf. Vanwege de maximale bestandsgrootte van 100MB heb ik de resolutie wat laag moeten houden maar het filmpje dat ik gemonteerd heb (eerste oefening op dit gebied...) geeft toch een aardige impressie van de tocht: